domingo, 5 de junio de 2011

Maioría absoluta

A lectura dos resultados das nosas eleccións, de calquera elección, nunca é doada. O pasado día 22 se fixeron en Ribadeo seis ou sete mil eleccións, seis ou sete mil cidadáns opinaron acerca do que pensaban mellor: quén sería o mellor alcalde, quen sería mellor que quedara fóra do concello, se sería mellor votar ou non facelo…  As razóns íntimas do voto de cada un de nosoutros poden ser, ao final, egoístas, xenerosas, comprometidas ou interesadas. O resultado foi o que foi, compendio dos traballos de uns, dos pecados dos outros, da actitude de todos filtrada polos medios, da sorte, da crise, das esperanzas no futuro.
Un resultado que non deixa lugar a dúbidas: algo menos da metade dos ribadenses que votaron aproban a xestión do actual goberno, e iso abonda para que o BNG poida gobernar por catro anos coma mellor lle pareza, dentro sempre da legalidade. É a meu entender o resultado dunha xestión pouco ideoloxizada, de moito traballo e cunha hábil estratexia de presenza nos medios, capacidades que xa o noso alcalde amosou na lexislatura do bipartito.
Esa é a virtude do Bloque ribadense, e o seu pecado. A virtude dun centrismo ideolóxico no que mesmo non se pon o acento na defensa da lingua ou do nome da Ría, na que prima o bo trato cos empresarios locais mais que as reivindicacións tradicionais da esquerda, na que non se amosan especiais movementos a prol da conservación do medio natural ou do patrimonio histórico.
Faise así unha gobernanza pragmática e intelixente tratando de avanzar á mesma velocidade da evolución da mentalidade dos veciños, sen sorpresas, sen exixencias, a modiño, facendo o que se vai podendo. Esgrimindo a crise, pouco se pode facer, pouco se fai, afórranse os cartiños, redúcese a débeda, vaise ás procesións, amagamos pero non damos, falamos con todo o mundo, un sorriso e imos cara adiante, traballando. A cousa funciona, e probablemente este goberno pode repetir unha e outra vez se segue a gobernar deste xeito.
Porén, teño para min que os políticos, como xa escribín antes, deberan ir por diante da sociedade, e espero máis da lexislatura que agora se inicia. Ao contrario que outros comentaristas da actualidade, eu vexo ben os talleres de saúde sexual, risoterapia ou calquer outro que permita saír da casa a moitas mulleres do rural, pero espero moito máis delas que o mero entretemento, gustaríame velas cunha presenza pública máis activa, presidindo por exemplo as comunidades de montes. A nova lei pola que as mulleres rurais aparecerán como empresarias ao 50% cos seus maridos pode axudar nesa linea. Falta fai.
En cultura, penso que é un auténtico luxo a programación que gozamos en Ribadeo, pero espero máis, espero o inventario, sinalización e protección do noso patrimonio arqueolóxico, ou mesmo talleres de verán das facultades de arqueoloxía. Espero manter a música pero afondar no teatro, a lectura e a literatura.
En urbanismo, espero a finalización do PXOM, pero tamén unhas normas subsidiarias que obriguen a implementar a eficiencia enerxética, e tamén campañas para promover a rehabilitación da envolvente térmica dos edificios para aforrar combustible e reducir as emisións contaminantes. Espero tamén una aposta seria para reducir a dependencia do vehículo privado, tanto na vila como nos enlaces cos concellos limítrofes, coa FEVE como estrela invitada. Espero un uso intelixente e comprometido das taxas e impostos municipais que serva para orientar o uso adecuado e sostible dos terreos e garanta a entrada de recursos  no concello. Tamén un estrito control das inversións municipais e doutras administracións no noso concello, en particular un maior control da utilidade das escolas taller e en xeral do emprego das subvencións e convenios para a finalidade axeitada.
Espero, no rural, que saian as plantacións de eucalipto das parcelas de concentración, e que eses terreos poidan incrementar a base territorial das explotacións gandeiras, que se cumpra a Lei de Incendios, que se fomente a concentración e a ordenación forestal empregando as ferramentas das novas normativas. Espero, en fin, que a aprobación da ordenanza da participación cidadá non deixe sen forza o desenvolvemento da axenda 21 Local, tan en consonancia cos recentes movementos sociais do 15M.
Espero decisión para o que sexa competencia municipal e exixencia para o que dependa doutras administracións. Espero, en definitiva, que a maioría absoluta sirva para dar un salto ao substancial, da xestión á política, da timidez a unha pedagoxía de paso firme,  que evidencie que as cousas se poden facer doutro xeito, que se pode loitar coas inercias históricas, que hai unha xeración nova que quer traballar, que manterse no goberno non é o obxectivo senón a ferramenta para un cambio hoxe mais que nunca imprescindible.

Valentía, ideas, transparencia, pedagoxía, man esquerda, confianza, participación, traballo.




jueves, 26 de mayo de 2011

Partidos unidos o partidos partidos

Carme Chacón se borra de las primarias ante el riesgo de provocar una ruptura en su partido, pero ¿qué rotura? Las diferencias ideológicas en el seno del PSOE no parecen muy evidentes. Es cierto que cualquier gran partido se obliga para ganar adeptos a cubrir un amplio espectro ideológico, pero lo cierto es que los discrepantes, si los hay, ocultan su opinión al gran público.
En estos años el partido socialista ha realizado una política social de centro izquierda, manteniendo sin embargo una política económica básicamente neoliberal. Finalmente la crisis ha acentuado su opción por una salida coherente con las corrientes económicas dominantes hoy en el mundo occidental.
Pero si ese es el perfil de la cúpula del PSOE, no lo es su base social. El perfil del votante socialista incluye un elevado porcentaje de izquierda social y económica que no aprueba la opción del gobierno de seguimiento acrítico de las directrices de Bruselas. En este contexto, un proceso de primarias podría delatar, visibilizar y acentuar esas diferencias entre el mundo económico neoliberal cuajado de todos los grandes intereses financieros y empresariales que rodean a los grandes partidos y una base social crítica con ese conglomerado.
Mejor que no lo sepamos, que mantengamos la ficción de un partido de izquierdas como alternativa a otro de derechas (la viñeta del banquero con sombrero de copa, una marioneta de Rajoy en su mano derecha y una de Zapatero en la izquierda). En la hipótesis de un debate auténtico y profundo sobre el balance de los poderes político y financiero en España y en Europa (hoy día el único debate) que pudiera llegar a romper el partido, o a su base de vontantes, la debacle sería enorme debido a la penalización a la división por la ley electoral.
La unión hace la fuerza, como bien sabe el Partido Popular, cuyo gran éxito es precisamente haber asimilado en su interior corrientes mucho más heterogéneas que las del PSOE con aparente normalidad. Así, pronazis, fascistas, ultracatólicos, democristianos, neoliberales, centristas, etc., conviven en aparente armonía ligados por el pegamento del pragmatismo: fuera hace un frío que pela.

martes, 24 de mayo de 2011

Nos crecen los indignados

El movimiento del 15 M, los indignados, podría aparecer agrupado alrededor de ideas como el decrecimiento, los modelos alternativos de desarrollo, la ecología o las energías renovables, pero no es así. En contra de lo que algunos dicen, movidos sin duda por el miedo a lo desconocido, calificándolos (¿descalificándolos?) como antisistema, izquierdistas, ideologizados o manipulados, parece tratarse simplemente de indignados con el enorme poder que los partidos políticos han alcanzado en nuestro sistema democrático.
La simpatía que despiertan sus demandas (que probablemente despertarían en el 90% de la población si no estuviéramos en campaña electoral permanente) radica en que se indignan por las mismas que todos criticamos en el mercado, en la puerta del colegio o en el café de la oficina. Verdades como puños, obviedades de necesaria solución que poderes invisibles e intereses inconfesables convierten en utopías.
El derecho a una vivienda digna en un país con millones de viviendas vacías. El descenso continuado de los salarios reales mientras crecen el precio de las cosas y el número de millonarios. La construcción de AVEs, ciudades de la cultura, escolleras o ascensores panorámicos en lugar de guarderías y residencias. Salarios pagados con impuestos que superan en más de 10 veces el salario mínimo. Jueces elegidos por los políticos que juzgan a políticos corruptos. Televisiones autonómicas pagadas con impuestos de todos dedicadas a perpetuar a los respectivos gobiernos.
Tantas y tantas cosas que dejamos pasar (“las cosas son así”), como si no se hicieran de otra manera en otros países. Como si no fuera la inacción de dos partidos mayoritarios, el acuerdo y la connivencia con los que más tienen, la que nos lleva a asumir como ley de vida que algunos tienen que nadar en dinero para que algo salpique a los demás.
De repente alguien dice no. Unos pocos miles, nada. Sin embargo, su fuerza, y el recelo que generan, radica en que muchos más opinamos que tienen razón, que hay muchas razones para indignarse. Eso es lo que da fuerza al movimiento: su potencial de crecimiento en un país en que elección tras elección, suele ganar la abstención.

¿Indignados por la crisis?

El Banco Central Europeo baja los tipos de interés, la gente se anima a comprar piso, sube el precio de los pisos, la gente cree que van a subir siempre, empiezan a comprar para invertir, los bancos prestan y ganan como nunca, también creen que van a subir para siempre, los constructores gastan lo que ingresan en comprar suelo para seguir construyendo, también creen que van a subir para siempre…
Los precios suben tanto que la gente que puede comprar se acaba, los pisos dejan de demandarse, los precios empiezan a bajar, los constructores dejan de construir, los trabajadores de la construcción se van al paro, dejan de pagar la hipoteca, los bancos se quedan con los pisos, la gente deja de gastar, los trabajadores de comercios y servicios se van al paro, dejan de pagar su hipoteca, los bancos se quedan con pisos que ya no valen lo que valían, sus cuentas empiezan a reflejar un pasivo que vale cada vez menos, los bancos se hunden, no prestan dinero a las empresas, las empresas cierran, más gente al paro…
Los gobiernos ven reducirse los ingresos por impuestos e incrementarse las prestaciones por desempleo, además se endeudan para sanear los bancos, sube el déficit, crece la deuda de los Estados, los gobiernos piden dinero al Banco Central Europeo, el Banco Central Europeo dice que no a los Estados, pero se lo deja a los bancos, los bancos se lo dejan a los gobiernos haciendo un gran negocio para irse recuperando, pero al tiempo siguen sin dar crédito a las PYMES, con lo que el paro sigue subiendo…
Las Agencias de Calificación que dijeron que los bonos basura eran buenísimos dicen ahora que la deuda de los Estados es malísima, suben sus intereses y los bancos amenazan a los Estados con la quiebra, ayudándoles sólo a cambio de que faciliten el despido, bajen los impuestos a las empresas y reduzcan las pensiones de los trabajadores …
Bueno creo que ahora ya podemos todos decir que nuestra indignación es “por la crisis”. Con los banqueros incompetentes que cobran sueldos enormes, con los Bancos Centrales, que se alinean con los bancos en vez de con los estados, y con todos los políticos que o bien están a sueldo de los bancos y sus grandes empresas, o bien son incapaces de alzar la voz para frenar este despropósito.

viernes, 6 de mayo de 2011

Ideas para un programa de medio ambiente e desenvolvemento rural

Copio aquí algunas de mis ocurrencias. No está muy elaborado, pero como habréis visto llevo un tiempo ocupado sin posibilidad de sentarme a pensar sobre casi nada. El caso es que tras leer algunos de los programas me parece que se pueden proponer más ideas, así que, que no se diga que no hay gran cosa que hacer. Por ideas que no quede.

  1. Medio natural
Coñecer, recuperar e divulgar o noso patrimonio natural coa axuda dos veciños, como única vía para a súa protección efectiva.

a.       Aproveitamento da inminente aprobación do Plan Director da Rede Natura para o desenvolvemento coas Consellerías implicadas de iniciativas de mellora e conservación dos nosos espazos protexidos (LICs Ría de Ribadeo e As Catedrais).
b.       Busca de ferramentas (convenios co INEM, xornadas de voluntariado, etc.) para manter limpas de silveiras as ribeiras dos nosos ríos, permitindo o coñecemento e uso polos veciños deste patrimonio de todos, como paso imprescindible para a súa defensa. Procura dunha liña de contacto con Augas de Galicia para a tramitación áxil de permisos para a limpeza das marxes.
c.       Delimitación de espazos de interese ecolóxico, paisaxístico ou patrimonial, acadando acordos cos seus propietarios para a súa protección e posta en valor aproveitando a figura legal de Espazos Protexidos de Interese Local.

  1. Residuos
Defender a redución na xeración de residuos mediante unha reeducación dos hábitos de consumo, a sensibilización e a pedagoxía. Seguir a concienciar aos cidadáns dos custos derivados da xestión dos residuos para acadar  unha redución do seu volume e un incremento do seu aproveitamento a través da reciclaxe.

a.       Aprobar coa participación de todos unha nova Ordenanza de Protección Ambiental para adaptar a existente á normativa e á realidade ribadense do 2011.
b.       Promover a compostaxe dos residuos orgánicos no rural, e negociar coa Consellería de Medio Ambiente a implantación da recollida selectiva da fracción orgánica na vila.
c.       Estudar cos técnicos da consellería a viabilidade de establecer no Concello unha planta de compostaxe para dar saída aos lodos da nova depuradora, os puríns das explotacións agrarias, os residuos de xardinaría e a fracción orgánica do lixo, convertendo o actual problema económico e ambiental nunha oportunidade para a creación de emprego.
d.       Realizar as xestións precisas para permitir o uso polas empresas do concello do Punto Limpo, establecendo unha taxa razoable para axudar as empresas a unha xestión correcta dos mesmos e ao tempo incrementar a rendibilidade desta infraestrutura.
e.       Cooperar coas explotacións gandeiras para a xestión dos purins, a través da súa compostaxe, o seu uso como fertilizante ou seu aproveitamento para xerar enerxía, permitindo manter a calidade dos nosos ríos e recupera-la pesca fluvial como recurso turístico nas parroquias do interior.
f.        Cooperar cos veciños, a consellería e a deputación para poñer en marcha sistemas de saneamento no rural mediante técnicas sostibles ambiental e economicamente, como lagoaxe ou filtros verdes.

  1. Recursos naturais
Fomentar desde o concello o aforro e a eficiencia no uso dos recursos naturais como primeira opción.

a.       Continuar coas campañas de fomento do aforro de auga. Analizar o impacto da nova Lei de Augas de Galicia no prezo da auga e estudar a posibilidade dunha baixa dos mínimos de consumo.
b.       Seguir a promover a eficiencia e o aforro enerxético nas instalacións municipais e os fogares e o emprego de enerxías limpas e renovabeis, dando publicidade ás iniciativas nese sentido doutras administracións.
c.       Seguir a fomentar a redución do consumo de bens en xeral, apoiando as iniciativas nese sentido como o desenvolvemento de mercadiños de troco, as cooperativas de consumo de produtos locais ou o intercambio de servizos entre cidadáns.
d.       Seguir a fomentar o transporte sostible, apoiando o incremento da frecuencia das liñas de FEVE, a conexión ferroviaria con Lugo, e analizando a viabilidade de alternativas de transporte público no noso concello.
e.       Desincentivar o emprego do transporte privado, continuando coa peonización de rúas e apostando pola bicicleta, especialmente no caso dos centros de ensino. Analizar a viabilidade de aparcamentos públicos cubertos para bicicletas en puntos estratéxicos. Facer carrís-bici ou rutas ciclistas preferentes na vila e entre a vila e as praias.

  1. Desenvolvemento rural
Promover a agricultura ecolóxica, a gandería extensiva e a xestión forestal sostible no noso concello como as únicas estratexias viables economicamente no longo prazo, e cooperar activamente coa consellería de Desenvolvemento Rural no deseño e posta en marcha de iniciativas  orientadas nese sentido.

a.       Aproveitar tamén as oportunidades que brinda a Reserva da Biosfera para a busca e difusión de formas sostibles de desenvolvemento económico do rural, como novos cultivos, aproveitamentos silvopastorais, comercialización directa dos produtos agrarios, pequenas iniciativas de industrias transformadoras, etc.
b.       Facilitar a conexión dos produtores locais cos sectores turístico e de servizos para favorecer a viabilidade das explotacións e a diferenciación da nosa hostalería cunha marca de calidade relacionada coa Reserva da Biosfera.
c.       Elaborar unha base de datos de terras sen uso para poñer en contacto a gandeiros cos seus propietarios, facilitando o incremento da base territorial das explotacións gandeiras. Fomentar a súa inclusión no Banco de Terras.
d.       Fomentar a creación de sociedades forestais (SOFOR), con vistas a mellorar a rendibilidade e sostibilidade ambiental dos nosos montes.
e.       Informar aos titulares das explotacións agrarias sobre os riscos económicos e ambientais ligados ao emprego de fitosanitarios e sementes transxénicas,
f.        Cooperar no deseño e implantación destas e outras iniciativas cos sectores implicados e cos profesionais de Medio Rural radicados no noso concello.

  1. Participación cidadá
Fomentar a participación cidadá no deseño das políticas, estratexias, plans, programas e proxectos do Concello a través das ferramentas xa en marcha como a nova Axenda XX1 Local e a Ordenanza de Participación cidadá recentemente aprobada, como única vía para acadar un desenvolvemento axeitado desde o punto de vista social.

Promover desde a Mancomunidade de Concellos da Mariña, a asociación da Reserva da Biosfera e calquera outros foros a eficiencia no emprego dos recursos, as enerxías renovábeis, a protección do medio ambiente e a participación pública como ferramentas imprescindibles para o desenvolvemento económico e social da nosa comarca.

lunes, 21 de marzo de 2011

Análisis estadístico y riesgo nuclear

La evaluación de los riesgos es un área básicamente ligada a la estadística. Analizamos el pasado como base para pronosticar el futuro, lo que ha pasado como una predicción de lo que puede pasar. Por ejemplo, se evalúa el riesgo de inundación o el riesgo sísmico en función de los registros de terremotos o inundaciones anteriores. Sobre las tablas estadísticas se hace un análisis y se estima la peligrosidad de los territorios en función de la frecuencia y magnitud de los eventos.
Algo similar hacen los técnicos de las agencias de seguros: estudian las estadísticas de los accidentes pasados y las cuantías de los daños producidos, y con ellas pronostican los costes de los futuros, y las pólizas que debemos pagar en función de nuestro riesgo.
Si aplicamos la estadística al riesgo nuclear, tenemos que hay en el mundo 426 centrales nucleares, de las cuales dos han explotado. Eso supone una proporción de 2/426=0,004695 de centrales nucleares que estallan a lo largo de su vida útil. Proyectándolo al futuro, vendría a ser  la probabilidad que tiene una central de estallar a lo largo de su vida útil. Como la vida útil es habitualmente de 40 años, podríamos decir que la probabilidad anual de estallar es igual a esa cifra dividida por 40, es decir 0,000117, poco más de 1 entre 10.000, o similar a tener un premio importante en la lotería de navidad.
Viéndolo al revés, la probabilidad de que no explote una central en un año determinado es 1-0,000117, es decir 0,999883, un 99,988%. Malo será.
Como en España tenemos 8 centrales nucleares, la probabilidad de que esa condición (la de no explotar en un año determinado, por ejemplo éste) se cumpla para todas ellas se calcula multiplicando las probabilidades de cada una de ellas. Como para todas es la misma, elevamos la probabilidad a la octava potencia: 0,9998838 = 0,999061. Viene a ser que, en un año determinado (por ejemplo, el 2011) sólo hay una probabilidad entre mil de que explote una de las centrales nucleares españolas. Ésta es una probabilidad similar a la de obtener 4 aciertos en la Lotería Primitiva.
Pero como ya dijimos, la vida útil de una central nuclear son 40 años. Por tanto, para obtener la probabilidad de que esta situación de “no accidentes graves” dure toda la vida útil de nuestras ocho centrales nucleares tenemos que elevar el valor de la probabilidad anual a la 40ª potencia. El resultado es una probabilidad de 0,963136, o un 96,3% de posibilidades de que no pase nada nunca, o a la inversa, un 3,68% de que sí explote alguna de nuestras centrales en los próximos años. Esto viene a ser el doble de las probabilidades que tenemos de acertar 3 números en la primitiva.
En definitiva, esperemos que como dicen los defensores de la energía nuclear, esperemos que  lo de Chernobil y Fukcushima hayan sido casos extraños no representativos de la seguridad de las centrales nucleares en España y el mundo. Lo malo es que estos datos son la única realidad que tenemos para pronosticar el futuro: ¿hemos de cerrar los ojos a ésta y basar nuestros cálculos en la pura teoría?

martes, 15 de marzo de 2011

Seguridad nuclear

Dice el PP que la decisión sobre la seguridad de las centrales nucleares debe ser tomada siguiendo los consejos de los técnicos. Me recuerda a lo que decía sobre el trasvase del Ebro, que la decisión la tenían que tomar los usuarios del agua. ¿Y qué van a decir los usuarios del agua sobre que entre todos les llevemos agua? , pues que muy bien. Lógico.

En este caso conviene preguntarse quiénes son los técnicos en evaluación de riesgos de las nucleares. ¿El Consejo de Seguridad Nuclear? ¿Los propios técnicos de las centrales? Si nos paramos a pensarlo, los especialistas en evaluación de riesgos son bien conocidos de todos nosotros: se llaman agencias de seguros. No es el mecánico el que calcula mi póliza de riesgo al volante, sino el agente de seguros. Tras la debacle japonesa vemos que quienes sufren el golpe económico son las aseguradoras y reaseguradoras suizas y alemanas. Suyos son los especialistas de quienes hablamos, los que realmente, en nuestra economía de mercado, no sólo calculan el riesgo sino que lo traducen a euros.

Muchas de las pérdidas de vidas humanas en inundaciones y deslizamientos podrían evitarse si los seguros de vivienda fueran obligatorios y proporcionales al riesgo de cada localización: el precio de la póliza sería al tiempo un aviso y una forma de desincentivar las ubicaciones más peligrosas.

¿Y qué dicen las aseguradoras sobre la energía nuclear? En España las pólizas son tan altas que si las empresas las pagaran el precio de su energía no sería competitivo, así que la ley de seguridad nuclear impone un tope de 700 M €, ridículo si vemos lo que está pasando en Japón. Los daños que pasen de ahí los pagamos entre todos.

Los técnicos, por tanto, ya han hablado: la energía nuclear es inviable económicamente debido al elevado coste de los riesgos que conlleva: fueron los políticos quienes la hicieron viable al evitarle pagar la póliza proporcional a su riesgo. Ahora, ¿a quién hacemos caso, a los técnicos o a los políticos?

sábado, 12 de marzo de 2011

Propuestas de futuro

No sé si lo he dicho ya aquí, a menudo me repito (: los años; y la pereza de volver a leer las entradas), me da cierta pena ver a los políticos locales reuniéndose con las asociaciones de vecinos para que éstas les lean su carta a los reyes magos. Entiendo que su interés por escuchar esas peticiones radica en que piensan emplearlas para diseñar con ellas su programa electoral. No sé si en esas reuniones ellos les han trasladado también sus propuestas, en cualquier caso éstas no las he leído en los medios.
A mi modo de ver, el político debe ser un líder: es la persona que ha estudiado los problemas y ha encontrado las soluciones, nos las cuenta, nos convence y le votamos. Si el politico viene a preguntarnos lo que queremos que haga, lo mejor es que el concello funcione a modo de asamblea, porque el pueblo llano no planifica: habla sobre la marcha, intuitivamente; no tiene tiempo para estudiar los problemas, no tiene experiencia ni conoce las leyes que condicionan la viabilidad de las diferentes soluciones. En una asamblea podrían analizarse las propuestas detenidamente.
Si no es así, son los partidos políticos quienes deben estudiar nuestra situación, analizar situaciones análogas en otros momentos o territorios y encontrar las soluciones más acertadas. Y explicárnoslas.
Tras una reunión con una asociación de vecinos el político puede conocer sus actuales preocupaciones: una residencia de ancianos, más plazas de parking... pero no va a encontrar la solución a la reactivación económica tras el parón inmobiliario, ni al ocaso del eucalipto o a los problemas de la ganadería intensiva y el despoblamiento rural. Tampoco tratará de la sedimentación en la ría, ni del colapso de la playa de las catedrales, de la desaparición de la actividad pesquera o los problemas de las mariscadoras. Sin embargo, son esos los problemas cruciales de nuestro concello.
Fuera de la actividad comercial, a la que no le veo más problema que la coyuntura, la frenética actividad de la construcción durante los últimos 15 años ha ocultado los problemas estructurales del resto de las actividades que desde siempre han ocupado a los ribadenses. Desaparecida ésta se hace evidente la necesidad de recuperar los recursos que hemos ido dejando perderse a lo largo de las últimas décadas, desde el convencimiento de que aquélla no regresará, al menos en la forma y magnitud de estos años pasados, y de que es mejor para todos que no lo haga.
Ojalá que la campaña se centre, por tanto, en desarrollar propuestas viables a largo plazo ambiental y económicamente, para las restantes actividades. No orientadas a conseguir dos años más de ayudas incondicionales a prácticas insostenibles con cargo a nuestros vecinos, sino a reorientar hacia la sostenibilidad las prácticas cortoplacistas que ya dan muestras claras de agotamiento.
Aprovechemos estas pocas semanas que nos concede nuestro tacaño formato democrático para al menos poner las bases de un debate que nos permita entender por qué estamos en el camino equivocado, qué han hecho otros antes que nosotros en esta situación y así tal vez empecemos a vislumbrar la salida del túnel. Siguiendo con el símil ferroviario, es penoso ver que, a día de hoy, la única propuesta parece ser intentar poner en marcha el tren descarrilado, sin querer reconocer que esos raíles por los que circulábamos eran en realidad una vía muerta. Olvidemos el tren, hay un paseo precioso a pie, por aquí, sin ir muy lejos. Tal vez el accidente nos haya salvado.

lunes, 7 de marzo de 2011

De economía y ecología

Lloramos porque sube el petróleo, pero no dejamos el coche. Lloramos porque sube la luz, pero nos reímos del ministro que nos regala bombillas de bajo consumo. Lloramos porque suben el agua, pero no recogemos los dispositivos de ahorro que reparte el Concello (comprados con el dinero de todos, claro está).
Tal vez sea simplemente que aún no estamos tan mal, pero nuestra incongruencia tiene un toque infantil y personalmente me resulta exasperante. Por supuesto hay muchas culpas que echar, pero para hacerlo primero deberíamos exigirnos a nosotros mismos. Primero recogemos la bombilla y luego recriminamos a las eléctricas su desidia en la mejora de infraestructuras y a los políticos su falta de control sobre los beneficios de éstas.
Primero ahorramos agua y después denunciamos el mal estado de las infraestructuras y la baja calidad de aquélla. Primero reducimos a lo indispensable el uso del coche y después tachamos de ocurrencias a las medidas de ahorro del gobierno.
La reacción de protesta airada combinada con la propia inacción viene a ser lo de la avestruz hincando la cabeza en tierra: como si por dar dos gritos en el bar fuéramos a parar algo. Como si por conducir más deprisa, incrementando la demanda de gasolina, su precio fuera a bajar antes. Como si fuéramos capaces de ahorrar agua o luz manteniéndose éstas baratas. No es así, no lo hacemos.
En Galicia, cierto es, lo tenemos más difícil para motivarnos: excedentarios en agua y electricidad, nos parece innecesario cambiar nuestros hábitos. Sin embargo, vivimos en un mercado global, y el precio de las cosas no lo marcamos nosotros. Una vez privatizados los servicios públicos, nuestra luz puede viajar a Francia o Portugal, al mejor postor. Respecto al agua, dejar de subvenvcionarla es una orden que viene de Europa.
Claro, la actitud de los políticos, nuestra referencia a la hora de tomar postura (qué mala costumbre), no ayuda nada. El Partido Popular defiende la subida del agua en Galicia, porque la hacen ellos, mientras critica la subida de la luz o las medidas de ahorro de energía. El PSOE, por su parte llama la atención por el tarifazo del PP en la factura del agua de los gallegos tras considerar imprescindible otra subida de la luz. Qué ocasiones tan hermosas para hacer pedagogía apoyándose mutuamente en medidas que sin duda van a favorecer una reducción en nuestra presión sobre los recursos naturales.
A ninguno nos gusta pagar más por lo mismo, pero toca apechugar y aprobar la estrategia de manera general. Eso sí, a continuación hemos de fijar nuestra atención en los detalles, que es donde habitualmente anida el diablo, para denunciarlos y exigir su corrección siempre que sea necesario.

lunes, 28 de febrero de 2011

Revoluciones

De repente los países árabes han dejado de ser pueblos incultos dominados por religiosos extremistas, con tendencias terroristas y capaces de inmolarse en su cruzada anti occidental para convertirse en el nuevo referente de la lucha por la libertad.
Saliendo a la calle con riesgo evidente para su propia vida, convierten en nueva manifestación cada entierro de su vecino masacrado por el lider autoritario y dictatorial, a la sazón nuestro aliado fiel y parte necesaria de nuestro particular comercio "armas por petroleo".
Mientras la ONU se ve forzada a reaccionar condenando a Gadafi ("te has pasado, ya no te ajunto") pocos meses después de que plantara su jaima por Europa, los políticos se convierten en contorsionistas para decir hoy lo que callaban ayer, y si es posible decir poco, por lo que pueda pasar mañana con otros tantos aliados incómodos. Túnez, Egipto, Libia, Yemen, Bahrein, Irak, Jordania, Argelia.... ¡mejor no generalizar! ¡vayamos paso a paso!, no sea que pisemos el callo a un dictador que luego no caiga y nos suba el precio. Además, al final de la cuerda está China, y China tiene nuestra deuda en el bolsillo.
Efectivamente, tenemos socios que son auténticas dictaduras, que encarcelan a sus ciudadanos por opinar de forma diferente. Socios con dinero a los que toda nuestra élite política besa las manos, que mantienen a su pueblo en la miseria mientras se construyen palacios con grifos de oro.
Socios que dejan traslucir la catadura moral de nuestras democracias, de nuestros políticos... en fin, nuestra propia catadura moral: los políticos simplemente quieren mantenernos contentos, y están pensando si votaríamos más a un político que dejara de comprar petróleo a países no democráticos, o si preferimos petróleo barato.
Un pueblo que manda en sus recursos posiblemente querrá sacarles el máximo partido, el precio subirá para pagar escuelas, hospitales, agua, luz, vivienda... ¿No será mejor que estos sátrapas se hagan un palacio nos den petróleo barato a cambio de armas que les permitan seguir en el poder?
Si bien lo pensamos, lo que han hecho estos malditos revolucionarios es obligar a que nos retratemos, a que decidamos entre nuestro bolsillo y nuestra conciencia. ¡Los muy bandidos, con lo cómodos que estábamos!
Claro que siempre podemos dejar el tema de lado y debatir sobre eso de ir a 110 en autovía... ¡con estos coches, qué barbaridad!