domingo, 12 de febrero de 2017

Antes que dean as dúas en Podemos


Pensade na responsabilidade ante os votantes e a importancia de manter a ilusión. 

Estes dous meses de inferno mediático podemos desculpalos, pero agora o tempo de debate interno rematou. A xente decidiu e toca seguir a dirección sinalada polos 155.000 participantes. Tanto se gaña unha opción como se gaña a outra, precisamos humildade para aceptar o resultado, confianza no criterio da Asemblea en que o camiño elixido é (hoxe) o mellor, responsabilidade para non transmitir frustración nin incertezas, e solidariedade para poñerse a traballar na dirección marcada.

Ós que non sexas quen de asumir o mandato de unidade e a dirección sinalada pola Asemblea, hailles que pedir que se esforcen en irse botando ó lado pouco a pouco e sen estridencias. Aínda que non se vexan hoxe con forzas de remar nunha dirección que consideran errónea, seguen a coincidir no obxectivo final do proceso. Pode ser que nalgúns meses esa mesma Asemblea decida que a súa posición era máis axeitada, e tire deles para reorientar o rumbo do barco.

Todos estamos a navegar nun mar novo, e temos que estar abertos á discrepancia. Todos queremos ir ó mesmo sitio, e só cando esteamos aló saberemos cal era o camiño bo. Ninguén pode asegurar que a opción que gañe hoxe marque o mellor camiño: simplemente será o primeiro que ides probar. Humildade a todos, gañadores e perdedores, e moita prudencia.

E unidade: cantos máis vaiades ós remos, antes remataredes a viaxe. Os inimigos, e os amigos -de dentro e do resto de Europa-, estamos a mirarvos. Algúns babean e frótan as mans agardando reproches, división e egoísmos. Outros mantemos a esperanza na vosa intelixencia e xenerosidade.

Tócavos amosar grandeza de espírito, flexibilidade e convencemento democrático.

jueves, 2 de febrero de 2017

Do suficiente

A mañá do día 6 de xaneiro, mentres celebraba a enésima festa do consumo cunha demostración de resistencia -remendando o meu vello pixama- estiven reflexionando sobre o complexo que vai ser compatibilizar a proposta ecosocialista de suficiencia e autolimitación no consumo de recursos e enerxía coa "proposta económica alternativa" dun desarrollismo de corte keynesiano para recuperar o consumo "motor do crecemento".

Agora que a concentración da riqueza afoga ó sistema capitalista, que un número que medra de traballadores/consumidores -con e sen emprego- non teñen recursos para dotarse do mínimo imprescindible, a nosa proposta debera ser axudarnos a repensar sobre canto é o que realmente precisamos, e a necesidade de cadrar esa cantidade co que o noso planeta é capaz de resistir.

Este momento no que moitos sufrimos o embate da crise, e que aprendemos á forza que o mundo de consumo inconsciente rematou, que debemos conformarnos con menos -e, máis importante, que podemos vivir con menos-, non é o mellor momento para traballar a suficiencia?

Comecei este blogue fai 6 anos escribindo sobre a procura da felicidade, o obxectivo central da nosa vida, sobre os límites do planeta, sobre os estudos da relación entre os ingresos e o benestar, entre o PIB dos estados e a felicidade dos seus cidadáns. Este é o momento de comezar a traballar no modelo alternativo. No auténtico modelo alternativo, non no regreso a un punto que xa pasou e que non vai retornar.

O compromiso debe ser achegar a todos o preciso, non recuperar o crecemento absurdo. Aínda hoxe, tras estes anos de crise, estamos moi por riba do que o planeta pode resistir: mesmo en Galicia, o certo é que non precisamos crecer senón repartir. Asumamos a nosa responsabilidade, lembremos como era a vida nos anos 60 e vaiamos recuperando os hábitos sustentables de entón.

Non en todo, por suposto. Non falo do rural, non falo da eficiencia enerxética dos edificios, non falo das telecomunicacións, das renovables ou de internet, pero si de menos coches e máis nenos nas rúas, de menos horas de traballo, de menos produción e menos consumo, de produción e consumo locais, do retorno dos envases e o zurcido da roupa, do zapateiro do barrio e a lavadura para os porcos.

Rexeitemos logo o móbil por ano, os regalos sen xeito, o coche para todo. Rexeitemos os AVEs, as ampliacións de aeroportos e os macroportos, pensadas para un transporte que non será viable no futuro. Rexeitemos os cáterings de centos de quilómetros, o exceso de carne, a comida lixo, o aceite de palma e o glutamato monosódico.

Comecemos a imaxinar o futuro da suficiencia, orientando a economía á produción do que realmente precisamos: os alimentos, a roupa, a vivenda, a enerxía. Para todos.

Mensaxe da Cooperativa Som Energía ós seus socios

Non me resisto a poñérvolo, para vosa info e compartición, se o vedes axeitado:
Estimadas socias y estimados socios,

Estos días es noticia el elevado precio de la energía y cómo, de paso, se han encarecido algunas facturas de la luz. En Som Energia, si bien estamos comprando parte de la energía en este mercado diario a un precio mucho más alto del habitual, seguimos ofreciendo el mismo precio por kWh que presentamos en la Asamblea de 2016. Como aprobamos entre todos nosotros, el precio es fijo de mayo a junio y éste se ratifica en la Asamblea General de socios y socias de Som Energia cada año.
La situación fue totalmente diferente durante el primer semestre de 2016 cuando el precio de la energía fue muy económico, y la diferencia de precios entre la compra en el mercado diario y lo que facturamos, nos permitió hacer un 'cajoncito' de un millón de euros. En octubre pedimos qué hacer con estos beneficios a las personas socias y el resultado fue guardarlo para cuando fuera necesario.

¡El momento es ahora! Este cajón nos está permitiendo no modificar las tarifas de la cooperativa e ir sosteniendo la diferencia de precios. Es la cooperativa la que asume los altibajos del mercado sin que ello se vea reflejado directamente en la factura de nuestras personas socias y clientes.

La capacidad de adaptabilidad basada en la participación, la transparencia y el no ánimo de lucro, entre otros, es propia del modelo cooperativo, así otras empresas como
Goiener, EnergÉtica, Nosa Enerxia o Solabria, por ejemplo, son propuestas interesantes que dan respuesta al modelo de comercializadora cooperativa y renovable.

Este revuelo ha supuesto un crecimiento significativo de personas socias y contratos. Desde principios de mes, se han sumado a la cooperativa más de mil socios y socias (normalmente el aumento era de 400 personas por mes) y más de 3.700 contratos de luz (la media era de 800 contratos mensuales). Además, se suma la campaña de Navidad; entre todas enviamos 3.733 invitaciones y se han sumado finalmente 521 nuevos contratos de luz.
¡Gracias por vuestra implicación!

domingo, 18 de diciembre de 2016

Alcoa e o futuro da Mariña


- Alcoa importa bauxita de Guinea Conacri e fabrica alúmina e aluminio empregando enormes cantidades de electricidade producida nas Pontes queimando carbón importado de Thailandia. É a maior consumidora de electricidade de Galicia, superando todo o consumo dos particulares.

- Emprega de xeito directo a 1200 traballadores e outros 500 traballan en empresas auxiliares, constituíndo o núcleo máis importante de emprego na Mariña e o 30% do PIB da provincia.

- O 40% dos seus custos de produción é consumo eléctrico, polo que precisa prezos baixos da enerxía. Eses prezos vanse conseguindo a través do pago por interrumpibilidade do servizo -que no caso improbable de ser preciso en puntas de demanda, Alcoa pararía a produción- que pagamos todas na nosa factura. Este outono haberá unha nova puxa dos pagos por interrumpibilidade.

- Os efectos ambientais máis rechamantes son a xeración de lodos vermellos que se acumulan nunha balsa de superficie similar á vila de Viveiro que se espera quede chea no ano 2034; emisións de sosa ó mar -segundo consta nun informe de auditoría interna filtrado ó CEPESMA- e emisións aéreas de flúor que contaminan o chan -varias sentencias impuxeron indemnizacións millonarias ós veciños. A maiores das emisións de CO2 e SO2 da central das Pontes para darlle a enerxía eléctica

- O mercado mundial do aluminio está a mudar, o consumo trasládase de Europa ós países en crecemento e a presenza de Alcoa nun lugar que nin ten bauxita nin ten carbón, cun marco ambiental restritivo, unha regulación dos custes da enerxía a nivel comunitario, xunto co feito da colmatación en 16 anos da balsa de lodos fai dubidosa cando menos a viabilidade futura da fábrica.

- De feito, tralas ameazas de eres de anos pasados, agora Alcoa quere vender as súas fábricas a fondos de investimento. Os traballadores esperan que a compre o fondo Atlas Holding porque xa comprou dúas e púxoas nas mans de xestores solventes.

- Alcoa é un exemplo de empresa ambientalmente inviable, e economicamente dependente dos cartos públicos. No actual marco normativo europeo (ambiental e de regulación da competencia) non semella que teña futuro. En todo caso, non máis aló do 2034 cando se encha a balsa de lodos.

- A importancia social e económica de Alcoa na Mariña é innegable e resulta xustificable defender os dereitos dos seus traballadores. Mesmo se pode argumentar que o prezo da enerxía en España é caro debido ó oligopolio eléctrico e enerxético -cousa que é certa- e que o sistema de fixación de prezos -puxas controladas polas mesmas empresas- é moi cuestionable.

- Pero non debemos esquecer que a enorme importancia relativa de Alcoa débese ó esmorecemento e esquecemento doutras actividades que non recibiron a atención precisa polos sucesivos gobernos, coma:
- a turística -precisamos traballar nun plan comarcal análogo o da Ribeira Sacra-
- á forestal -debemos diversificar a produción poñendo en valor a madeira para construción (intensiva en man de obra) e empregando a biomasa para calefacción, substituindo ó gasóleo e o gas por unha enerxía autóctona e xeradora de man de obra local-,
- a pesca: precisamos unha diagnose do estado do ambiente (desaparición das algas) e do recurso pesqueiro e marisqueiro no noso litoral e traballar pola súa recuperación.
- lanzar novos sectores de futuro como a eólica -e en particular a mini e microeólica- fomentando a investigación e formación e desenvolvendo a regulación local destas instalacións na nosa bisbarra.

sábado, 10 de septiembre de 2016

Das catro patas da Marea

Ordenando a miña cabeza, coma sempre desordenada, pensaba hoxe que a indignación que deu pé ó 15M responde a unha serie de agresións simultáneas -consustanciais- do capitalismo global á sociedade, ás nosas distintas sensibilidades.

Por unha banda, a tendencia culturalmente homoxeneizadora que nos muda pouco a pouco os costumes, a cultura, a lingua, a dieta, o ocio, para poñelos ó servizo do consumo global, do produtor global, de xeito que sexa doado concentrar o fluxo de cartos nunhas poucas empresas produtoras. O noso espírito de pobo como unidade cultural en risco de desaparición rebélase contra esta tendencia global.


En segundo lugar, a competencia global que plantexa ese mercado, no canto de permitir a mellora das condicións de vida nos países máis pobres do planeta está desfacendo os logros que tan lentamente teceron os nosos pais e avós. As normas do comercio global, escritas pola man dos poderosos, impiden vetar a entrada de produtos que empregan traballo escravo, polo que estamos abocados, nesa competencia, a sermos todos escravos. Mesmo os logros da precaria creación de emprego que vivimos hoxe a través da devaluación de salarios durarán o que tarden os nosos competidores en asumir que deben baixar tamén os seus nesta carreira en espiral cara o desastre.

En terceiro lugar, tampouco o capital global está interesado no futuro -os homes máquina que deciden onde voan os cartos polos fíos de fibra óptica non pensan máis aló dos resultados anuais que marcarán os seus beneficios-. Tampouco a OMC permite ós estados rexeitar produtos que teñen contaminado o chan, os ríos o mar ou a atmosfera no seu proceso produtivo -ou desertizado bosques ou eliminado hábitats naturais-, polo que a carreira á devaluación das condicións de vida é tamén unha carreira cara á destrución do planeta.

A tripla ameaza contra a cultura dos pobos, a súa calidade de vida e o seu medio natural precisa para a súa aceptación pola sociedade duns medios que agochen e enganen, dun sistema que adormeza, e na última instancia dun goberno que reprima a quen levante a voz. A cuarta ameaza é polo tanto a degradación da propia democracia.

Non é polo tanto estraño que a nosa Marea inclúa no seu seo os grupos que defenden, cada un coas súas prioridades, a nosa identidade como pobo, a xustiza social, a conservación do noso medio e a calidade democrática. Son estas as catro ameazas que afrontamos, e só xuntando as nosas forzas seremos quen de facerlles fronte.

Só compartido o tempo e o camiño poderemos comprender que as catro ameazas veñen dun único inimigo, recoñecer a importancia das achegas dos outros e a necesidade de ir construíndo xuntos un relato integral que explique  de xeito claro ós nosos concidadáns a necesidade de organizar a resistencia a ese proceso homoxeneizador, inxusto, destrutivo e represor que é o sistema capitalista global.

Porque catro patas, sendo importantes, non fan unha mesa: precisamos achegar esa mensaxe á xente do común. Serán eles quen poidan -ou non- subir nelas e formar o taboeiro, a superficie sobre a que desenvolver unha sociedade diversa, xusta e sustentable. Unha democracia real.

martes, 16 de agosto de 2016

A mirada adiante, por sobre as miserias de hoxe, no futuro

Certo que a experiencia luguesa ten sido bastante decepcionante. Dun proxecto ilusionante de lista integradora consensuada desde abaixo en asembleas promovido polas bases de ANOVA (moitas grazas polo intento) a cinco listas monocores deixando a moitas persoas -válidas, capaces e con vontade de dar o salto- marxinadas e con gañas de deixalo todo.
Este era o risco do que falaba na anterior entrada de primarias con prelistas: apareceron os derradeiros intentos partidarios daquelas persoas que non acreditan no proxecto común, para atopar un oco na lancha e chegar ó parlamento galego -e saltar entón ó grupo mixto?-
Conste que isto foi posible pola resistencia das cúpulas de AGE a crear esa estrutura territorial que tanto temos solicitado desde A Mariña. Semella que hai quen non nos queren xuntas e fortes, non nos queren preparadas e asentadas nos nosos territorios. Prefírennos fieis, manexables, sospeitando entre nós e dispostas a pegar carteis nas campañas. Temen -supoño- que se nos xuntamos nos demos conta de que somos iguais -como lles pasou ás nosas deputadas-, comecemos a traballar xuntas e elixamos por nós as políticas locais e as nosas representantes.
Pero iso si, acábaselles o choio a esas cúpulas partidarias que adoitan vivir na planta de enriba, tralas portas pechadas, e sentarse nas mesas onde se toman as decisións. Os documentos aprobados o 30 de xullo, preparados polas Mareas en Común -espazos de participación que xa están a funcionar no eido local con grande éxito en varios puntos do país- inclúen a tan demandada estrutura territorial, e enterran -coido que para sempre- a pantasma da división infinita da esquerda galega. Non deixemos neste momento crucial que barreiras construídas desde arriba por persoas que non acreditan no proxecto común demoren por un minuto a confluencia das de abaixo.
A marea é nosa. Produto de repetidas votacións nas que as bases de todas as forzas da esquerda galega votamos a prol do traballo en común. Foi o noso esforzo, o das bases, as vellas, as novas e as novísimas bases (benvidos, Podemos!), o que nos trouxo dun 2012 sen sequera unha coalición de vellos partidos a candidatarnos hoxe e votarnos nunhas primarias abertas!
A mirada adiante. Mañá será mellor, seguro, porque teremos aínda máis poder nas nosas mans. Confiemos nas nosas forzas.

PD: E agora a votar: estudar as candidatas, ler os seus comentarios, decidir. A festa da democracia vaise facendo máis longa, pero é o que pediamos, non si?

sábado, 6 de agosto de 2016

Primarias abertas

O pasado 30 de xullo a viaxe cara a creación dunha grande forza "abaixo e á esquerda" en Galicia deu un paso de xigante. Os documentos aprobados supoñen a creación dunha potente ferramenta -"partido instrumental"- na que todas as persoas que queiramos teremos a posibilidade de participar. Abonda con asinar o manifesto -que basicamente contén os consensos do 15M sobre políticas sociais e ambientais, de economía social e solidaria, de soberanía real nas mans da cidadanía, de defensa dos servizos e dereitos de todos- e xa estamos no allo.

Estamos á espera do xeito en que Podemos se integra con nós -se non é dista será na seguinte-, pero semella obvio que as forzas tradicionais de esquerda galega e máis o ecosocialismo representado por Espazo Equo, que vai tinguindo todo o proxecto coa forza dos argumentos e o traballo sólido de moita xente, están a consolidar finalmente os alicerces do Novo Proxecto Común tantas veces demandado.

Adscrición individual, coordinadora aberta e elixida por sufraxio universal, mecanismos transparentes e fomento da participación real da cidadanía, asumidos desde un liderado lexítimo e recoñecible dos proxectos municipalistas levarán co tempo á desaparición dos tics corporativos e partidarios que aínda circulan neste momento de creación das pre-listas abertas, xa sen forza determinante pero aínda con capacidade condicionante e limitadora.

Pola miña parte tería preferido o modelo de primarias desenvolvido por Equo (pioneiro neste eido) moito mellor que o elixido, semellante ó de Podemos. Daquela, para candidatarse por Equo abondaba con mandar unha foto, un perfil e a túa visión do proxecto e motivación. Nestas primarias votaremos por nomes que na súa maior parte non coñecemos, nomes decididos polos propios partidos e mareas, que poderemos ordear cos nosos votos, ficando os máis votados na lista definitiva.

Algo é algo, un pasiño máis foi dado, pero nas vindeiras eleccións proporé e defenderé o modelo Equo no foro que sexa creado ó efecto. Candidatos individuais e desordeados, no canto de listas (abertas, iso si) preconfiguradas polos partidos.

Salvo por esta eiva, teño que felicitar polo traballo os responsables, e aproveito para sinalar que se pensas que poderías votar pola Marea, sería ben que entraras na web http://mareaconstituinte.gal/primarias/ e seguiras os pasos para participar tamén nas súas primarias antes do vindeiro día 13. Se ves nas listas alguén que coñeces e queres apoiar como candidata (por exemplo, algunha de nós DDD) pode necesitar do teu aval, e do teu voto, para ter posibilidades de estar na lista definitiva pola provincia.

Tras anos queixándonos de non poder elixir máis que unha entre varias listas pechadas, temos agora a oportunidade de participar no deseño dunha desas listas - a de En Marea- a través das súas primarias, e mesmo de facer a nosa propia candidatura. Participar é a mellor forma de pedir que se abran novas vías de participación. Anímovos a facelo. Forza a todas!

jueves, 21 de julio de 2016

Cinco anos confluíndo

Comecei este meu blogue en xaneiro do ano 2011. Moito ten ocorrido dende aquela, foi o ano do 15M. Eu fun dos que saín, como tantos, ás rúas, ás prazas, a xuntarme coa xente que coma min vía na televisión os feitos emocionantes que acontecían en Madrid. Saín e asembleei durante semanas, xuntámonos ducias de persoas en xuntanzas rotatorias polas vilas da Mariña e do Occidente de Asturia onde comezou o debate da participación institucional.
Eu defendí sempre que si, que había que entrar nas institucións, e busquei un partido. Poxen 50€ para a fundación de Equo e fun a varias xuntanzas, pero estaba só na Mariña, e apareceu no 2012 Espazo Ecosocialista (Ecogaleguistas, de aquela), un partido verde, de esquerda e co obxectivo de limpar de marcos o minifundio da esquerda en Galicia, con data de caducidade segundo se fose acadando ese obxectivo. Tralo paso fugaz por CxG pronto consideramos que o foro era outro e apoiamos a confluencia de Anova e EU, xunto con Equo, para formar AGE.
Pouco a pouco AGE ficou nunha simple coalición electoral de EU e ANOVA e deixamos a nosa colaboración con eles para apoiar as Mareas cidadás, máis achegadas as nosas ideas de transparencia e participación cidadá. Nas municipais puxen toda a carne no asador porque triunfara a candidatura cidadá de Ribadeo en Común. Non puido ser por 15 votos.
Se Podemos tivera nacido dous anos antes probablemente eu estaría hoxe dentro da súa estrutura e non como simpatizante externo. Hai quen, como Celtia Traviesas, pasou por Espazo e está hoxe en Podemos, e véxoo con simpatía. Eu, polo meu compromiso coa sustentabilidade, prefiro manterme en Espazo Equo (hoxe ambalasdúas formacións están a cooperar políticamente), pero iso non quita que poida botar unha man cando ma piden con Anova, EU, Podemos ou calquera outra formación política ou movemento social no ámbito local. A confluencia ben entendida comeza por un mesmo. E eu conflúo.
Por iso, cando xente de Podemos Galicia debate sobre ir só ou non ás eleccións, ou cando din que eles son a confluencia, eu penso, primeiro, que a confluencia é o 15M. Que o 15M foi no 2011, non no 2014. Que moitos dos que participamos nas asembleas xa déramos o paso que eles deron no 2014, e que os recibimos con ilusión renovada, pois a súa chegada pode darlle un novo pulo ó proxecto que quixemos que fose o AGE. Persoaimente dáme o mesmo que ese proxecto se chame Mareas o Podemos, pero non todo o mundo é tan pragmático e desapegado coma os Ecogaleguistas orixinais, e sempre será máis doado xuntarse se ninguén di ós demais que deixen as súas siglas e se integren nunha formación xa existente. Tamén é probable que se os militantes de EU, ANOVA, Equo e Espazo entraran en Podemos de vez, as xentes de Podemos o sentirían máis como unha invasión ca como unha adhesión.
Dito isto, coido que apoiar a fórmula de Mareas en Común ten o aval de que os Ecogaleguistas optamos por ela. Sen pedir escanos, postiños nin cotas. De novo, nós confluímos.

Catedrais e Pancha: dous barcos cruzándose na noite


Fai dous anos xa que escribín para a Comarca un artigo titulado “As Catedrais: Parque Natural ou Plan Especial?”. Defendía nel que mentres que unha nova figura de protección -cuxa aprobación ademais non dependía de nós- non garantía unha mudanza real sobre o terreo, a utilización das ferramentas que están da man das autoridades locais, como é o urbanismo, poden supoñer cambios reais e ademais cambios que sexan os máis achegados á visión dos veciños de Ribadeo. Esta idea xurdía da observación do feito polos nosos veciños de Tapia e Castropol na praia de Penaronda -que comparten-, cuxa problemática resolveron cun Plan Especial de Protección da Paisaxe.

Dous anos despois daquel artigo, ven de rematar o prazo de alegacións establecido para o Plan Especial das Catedrais no que o Concello de Ribadeo investiu 50.000€ do noso orzamento municipal do ano 2015. Está a disposición dos ribadenses a proposta da consultora que gañou o concurso na web: “http://cmaot.xunta.gal”.

O resumo do que nela se di é que temos tres alternativas. Unha é deixar as cousas como están: non facer nada; a degradación e masificación da contorna seguirán a estragar os seus valores naturais. Optar por esta vía supón renunciar a medio prazo a eses valores e con eles ó seu atractivo turístico.

A segunda é a adaptación dos servizos e infraestruturas da zona a unha afluencia de público maior ca a actual, priorizando as condicións de accesibilidade no espazo á conservación dos valores do monumento natural. Inclúe o incremento da capacidade de accesos, aseos e duchas, aparcadoiros, casetas para os artesáns e centro de interpretación das Catedrais. Esta aposta suporía un axardinamento do espazo protexido, poñendo en perigo o seu status actual.

A terceira, que é a liña defendida polos autores do estudo como a mellor, prioriza a conservación e adapta a ela o uso do espazo. Propón o desmantelamento de todo o existente desde a vía da FEVE até a praia, levando todas as infraestruturas ás proximidades do apeadeiro de Esteiro (á dereita segundo se baixa desde a rotonda da N-634, antes de chegar ó paso inferior da FEVE). Alí se porían o aparcadoiro, o restaurante e se construiría o centro de visitantes.

Adoptar esta proposta –que lamentablemente sorprende pola súa coherencia-, seria e revolucionaria á vez, suporía poñer a Ribadeo como referente do turismo sustentable. Podería ser o primeiro chanzo na progresiva transformación do noso litoral -dende a costa hasta a N-634- nun grande espazo de lecer brando, con sendeirismo, roteiros a cabalo, carrís bici, etc., compatible cos usos agrogandeiros tradicionais, diluíndo a presión actual sobre a praia das Augas Santas -que sen dúbida seguirá a ser o referente- e incrementando o retorno económico da mesma sobre todo o concello.

Espero e desexo que sexa ese o camiño que pensa tomar Ribadeo, que eu vexo como un camiño de futuro, na liña do desenvolvemento sustentable do territorio. Espero, tamén, que os ribadenses sexamos quen de acadar un consenso sobre a defensa do noso litoral. Se estamos de acordo en gastar os cartos hoxe en darlle a volta ó que se fixo a contorna das Augas Santas, e sacar de aló o restaurante, os carteis, os aparcadoiros, o alumeado, as fosas sépticas e zonas axardinadas, ten sentido ó tempo introducir na Illa Pancha, outro espazo natural protexido ribadense, un hotel con aparcadoiros, alumeado, fosas sépticas, carteis e zonas axardinadas?

viernes, 27 de mayo de 2016

Entender Venezuela


Venezuela es un país rico en petróleo. Esa ha sido su segunda maldición. La primera fue el reparto de sus tierras “por la gracia de Dios" en favor de una minoría que nunca ha dejado de poseerlas y utilizarlas en su provecho. Como en el resto de la América hispana, el fundamento de la propiedad territorial venezolana está en la bula del 3 de mayo de 1493 emanada del papa Alejandro VI por la cual el vicario de Cristo en la tierra concedía y asignaba las tierras descubiertas al imperio español. Ese imperio las fue otorgando a su vez, a través de las denominadas "Mercedes", a las misiones o a cualquier español que supiera leer o escribir.

La estructura de la tierra en grandes propiedades derivadas del colonialismo fue en un primer momento utilizada para poner esa riqueza agraria a producir con las técnicas del viejo mundo. Sin embargo, la guerra de independencia dio un vuelco a esta situación a comienzos del siglo XIX, cuando el campesinado fue llamado a la guerra y se produjo un despoblamiento del rural que llevó a la aparición de los primeros problemas alimentarios. El descubrimiento de los yacimientos de petróleo a finales de ese siglo, con puestos de trabajo mejor pagados y en condiciones de libertad frente a la estructura caciquil de los latifundios, impidió el retorno del campesinado al rural.

Desde entonces Venezuela ha sido siempre un país desequilibrado, que “no ha querido” dedicarse a producir sus propios alimentos, y ha preferido obtenerlos a cambio de petróleo. Mientras, sus tierras han seguido en manos de la oligarquía, debatiéndose entre la producción agroindustrial para la exportación -ahí nace  la conexión entre esa oligarquía y las multinacionales americanas- y el mero abandono.

Cuando algún gobierno ha intentado revertir la situación, al menos, de las tierras abandonadas, a través de una reforma agraria que abriera paso a una nueva clase de campesinos libres y capaces de vivir dignamente de producir los alimentos que demandan los venezolanos ha sobrevenido un Golpe de Estado. Golpes de Estado apoyados por la oligarquía latifundista -que no ve la necesidad de modificar una situación que le da un poder omnímodo- y las multinacionales de la agroindustria norteamericanas que comercializan las grandes producciones de café, alimentos para ganado o agrocombustibles, todo ello para los mercados mundiales.

La dramática situación actual, derivada del descenso de los precios del petróleo -aprovechada por esa oligarquía para boicotear en lo mucho que puede a un pueblo al límite de su resistencia- pone en jaque a una República Bolivariana que no ha tenido tiempo y/o fuerza para poner en marcha esa reforma de la propiedad de la tierra que posibilite la soberanía alimentaria de los venezolanos. La nueva Asamblea conservadora ya avisa que va a dar marcha atrás a las tímidas reformas conseguidas en esa línea a través de laboriosos procesos legislativos escrupulosamente respetuosos con la legislación.

Mientras tanto, la prensa, en manos de esa misma oligarquía, golpea sin piedad con el apoyo de la derecha neoliberal española. El futuro está escrito: salvo milagro, será una nueva oportunidad perdida para los venezolanos.

Leer más: http://www.monografias.com/trabajos91/evolucion-de-la-propiedad-territorial-en-venezuela/evolucion-de-la-propiedad-territorial-en-venezuela.shtml#ixzz49sHQRoi1

http://radiomundoreal.fm/9095-la-construccion-a-ser-defendida?lang=es

Reflexión final: 
En el imprescindible libro de Miguel Maura -aquel republicano de centro-derecha que fue Jefe de Gobierno durante la segunda República española- “Así cayó Alfonso XIII,” escribe que cuando llegó al poder la República muchas voces clamaban por revertir la injusticia histórica del reparto de la riqieza y las tierras desposeyendo a la oligarquía monárquica. Él, entre otros, convenció a los más exaltados de que había que hacer las cosas de otro modo, con tiempo, de forma que se respetó el status quo prerrepublicano. 
El tiempo nunca llegó. Al final del libro, desde la atalaya de más de una década de dictadura franquista con sus horrores, el propio Maura reconoce que de haber sabido lo que iba a hacer esa misma oligarquía que él defendió tras el levantamiento de 1936 su opinión habría sido muy otra. Me gustaría saber hasta qué punto la revolución bolivariana se ha pasado de blanda. Lecciones para el futuro.