domingo, 4 de junio de 2017

La verdad sobre Venezuela, de Mark Weisbrot, en the Guardian

Va una traducción (retoque de google translator, mejor) del artículo que encontró y posteó Agremon en su fb. Por parecerme realmente interesante, dada la imposibilidad de acceder a la versión alternativa en nuestro país, apesar de que es de hace un par de años. Entendámoslo por tanto como la versión que nunca nos contaron los medios nacionales.

Las imágenes forjan la realidad, otorgando un enorme poder a la televisión y al vídeo, ya que las fotografías pueden penetrar profundamente en la conciencia de las personas sin que nos demos cuenta. Yo me creía inmune a la reiterada presentación de Venezuela como un estado fallido en medio de una rebelión popular, pero no estaba preparado para lo que vi en Caracas este mes: de que forma tan inapreciable se ve afectada la vida cotidiana por las protestas, la normalidad que prevalece en la gran mayoría de la ciudad. Yo también había sido capturado por las imágenes de los medios de comunicación.

Los principales medios de comunicación ya han informado de que los pobres de Venezuela no se han unido a las protestas de la oposición de derecha, pero eso es un eufemismo: no son sólo los pobres los que se están absteniendo; en Caracas casi todos excepto los barrios ricos como Alta Mira, donde pequeños grupos de manifestantes participan en batallas nocturnas con las fuerzas de seguridad, lanzando piedras y bombas incendiarias y escapando de los gases lacrimógenos.

Caminando desde el barrio de la clase obrera de Sabana Grande hasta el centro de la ciudad no veo señales de que Venezuela esté atrapada por una "crisis" que requiera la intervención de la Organización de Estados Americanos (OEA), no importa lo que le diga John Kerry. El metro también funciona muy bien, aunque no pude bajar en la estación Alta Mira, donde los rebeldes habían establecido su base de operaciones hasta su desalojo esta semana.

El primer vistazo a las barricadas fue en Los Palos Grandes, una zona de ingresos altos donde los manifestantes tienen apoyo popular y los vecinos gritan a cualquiera que intente quitarlas (intentarlo es arriesgado: se dice que han muerto a tiros al menos cuatro personas por hacerlo). Pero incluso aquí, en las barricadas, la vida era bastante normal, salvo por el griterío. El fin de semana, el Parque del Este estaba lleno de familias y corredores sudando - antes de Chávez tenías que pagar para entrar, y los residentes aquí -me dijeron- estaban molestos porque los menos-bien puedan entrar gratis. Los restaurantes están todavía llenos por la noche.

Viajar sirve precisamente para conocer la realidad, por supuesto, y visité Caracas principalmente para recopilar datos sobre su economía. Y lo cierto es que tambíén regreso escéptico ante la explicación de los medios de comunicación de que la creciente escasez de alimentos básicos y bienes de consumo son la auténtica motivación de las protestas. Las personas que más la sufren son, por supuesto, los pobres y las clases trabajadoras, mientras que los vecinos de Los Palos Grandes y Altamira, donde vi las protestas reales, tienen criados para hacer cola cuando lo necesitan, y tienen los ingresos y el espacio de almacenamiento para acumular reservas en su casa.

Estas personas no están sufriendo. De hecho lo llevan muy bien. Sus ingresos han crecido a un ritmo saludable desde que el gobierno de Chávez obtuvo el control de la industria petrolera hace una década. Incluso reciben una importante ayuda del gobierno: cualquier persona con una tarjeta de crédito (algo que excluye a los pobres y millones de trabajadores) puede sacar 3.000 dólares al año a un tipo de cambio subsidiado; después pueden vender los dólares por 6 veces lo que pagaron en lo que equivale a un subsidio anual de miles de millones de dólares para los privilegiados. Sin embargo son ellos los que suministran el apoyo popular y las tropas de la rebelión.

La naturaleza “de clase” de esta lucha siempre ha sido incontestable, y ahora más que nunca. Caminando entre la multitud que asistió a la ceremonia del 5 de marzo para conmemorar el aniversario de la muerte de Chávez, observé un mar de venezolanos de la clase trabajadora, decenas de miles de ellos. No había ropa costosa o zapatos de 300 dólares. ¡Qué contraste con las masas descontentas de Los Palos Grandes, con sus Jeeps Grand Cherokee de 40.000 $ con el lema del momento: SOS VENEZUELA.

Cuando se trata de Venezuela, John Kerry sabe en qué lado de la guerra de clases se encuentra. La semana pasada, justo cuando me iba de la ciudad, el Secretario de Estado de Estados Unidos redobló su retórica contra el gobierno, acusando al presidente Nicolás Maduro de emprender una "campaña de terror contra su propio pueblo". Kerry también amenazó con invocar la Carta Democrática Interamericana de la OEA contra Venezuela, así como con aplicar sanciones.

Blandir la Carta Democrática contra Venezuela es un poco como amenazar a Vladimir Putin con una votación patrocinada por la ONU sobre la secesión en Crimea. Tal vez Kerry no se diera cuenta, pero pocos días antes de sus amenazas, la OEA tomó una resolución que Washington presentó contra Venezuela y la volvió al revés, declarando la "solidaridad" del organismo regional con el gobierno de Maduro. Veintinueve países lo aprobaron, quedando sólo los gobiernos derechistas de Panamá y Canadá a favor de Estados Unidos

El golpe militar de 2009 en Honduras que Washington ayudó a legitimar, o el golpe militar de 2002 en Venezuela, ayudaron aún más al gobierno de Estados Unidos. Dada su reciente votación, la OEA tendría más probabilidades de invocar la Carta Democrática contra el gobierno estadounidense por el asesinatos de zombis de ciudadanos estadounidenses sin juicio, que de hacerlo contra Venezuela.

La retórica de "campaña de terror" de Marco Antonio Bello / Demotix / Corbis Kerry está igualmente divorciada de la realidad y, previsiblemente, provocó una respuesta equivalente del ministro de Relaciones Exteriores de Venezuela, quien llamó a Kerry "asesino". He aquí la verdad sobre esas acusaciones de Kerry: desde que comenzaron las protestas en Venezuela, parece que más personas han muerto a manos de manifestantes que de las fuerzas de seguridad.

Según las muertes reportadas por el CEPR en el último mes, además de los asesinados por intentar eliminar las barricadas de manifestantes, cerca de siete han sido asesinados aparentemente por obstrucciones de los manifestantes -incluyendo un motociclista decapitado por un alambre extendido al otro lado de la carretera- y cinco soldados. Al menos tres personas parecen haber sido asesinadas por la Guardia Nacional u otras fuerzas de seguridad - incluyendo dos manifestantes y un activista pro-gobierno. Algunas personas culpan al gobierno por otros tres homicidios cometidos por civiles armados; en un país con un promedio de más de 65 homicidios por día, es totalmente posible que estas personas actuaran por su cuenta.

Un total de 21 miembros de las fuerzas de seguridad están bajo arresto por presuntos abusos, incluyendo algunos de los asesinatos. Esto no es una "campaña de terror". Al mismo tiempo, es difícil encontrar una denuncia seria de la violencia ejercida por su bando de los principales líderes de la oposición.

Los datos de las encuestas consideran que las protestas son profundamente impopulares en Venezuela, aunque se hacen mucho mejor en el extranjero cuando son promovidas como "protestas pacíficas" por personas como Kerry. Los datos también sugieren que la mayoría de los venezolanos ven estos disturbios por lo que son: un intento de eliminar al gobierno electo del poder. La política interna de la postura de Kerry es bastante simple. Por un lado, usted tiene el ala derechista cubano de la Florida y sus aliados neoconservadores que gritan a favor del derrocamiento. A la izquierda de la extrema derecha hay... bueno, nada.

La Casa Blanca se preocupa muy poco por América Latina, ya que no hay consecuencias electorales por hacer que la mayoría de los gobiernos del hemisferio estén disgustados con Washington. Tal vez Kerry piense que la economía venezolana va a colapsar y eso traerá algunos de los no-ricos venezolanos a las calles contra el gobierno. Pero la situación económica se está estabilizando: la inflación mensual cayó en febrero y el dólar del mercado negro cayó también bruscamente con la noticia de que el gobierno está introduciendo un nuevo tipo de cambio basado en el mercado. Los bonos soberanos de Venezuela arrojaron un 11,5% a partir del 11 de febrero (el día antes de que comenzaran las protestas) hasta el 13 de marzo, los rendimientos más altos del índice de bonos emergentes del mercado emergente de Bloomberg. La escasez probablemente se aliviará en las próximas semanas y meses. Por supuesto, ese es exactamente el principal problema de la oposición: las próximas elecciones están a un año y medio de distancia, y en ese momento, es probable que la escasez económica y la inflación que han aumentado tanto en los últimos 15 meses habrán disminuido. La oposición perderá probablemente las elecciones parlamentarias, ya que han perdido todas las elecciones en los últimos 15 años. Pero la actual estrategia insurreccional no está ayudando a su propia causa: parece haber dividido a la propia oposición al tiempo que unido a los chavistas. El único lugar donde la oposición parece tener gran apoyo es en Washington.

domingo, 12 de febrero de 2017

Antes que dean as dúas en Podemos


Pensade na responsabilidade ante os votantes e a importancia de manter a ilusión. 

Estes dous meses de inferno mediático podemos desculpalos, pero agora o tempo de debate interno rematou. A xente decidiu e toca seguir a dirección sinalada polos 155.000 participantes. Tanto se gaña unha opción como se gaña a outra, precisamos humildade para aceptar o resultado, confianza no criterio da Asemblea en que o camiño elixido é (hoxe) o mellor, responsabilidade para non transmitir frustración nin incertezas, e solidariedade para poñerse a traballar na dirección marcada.

Ós que non sexsn quen de asumir o mandato de unidade e a dirección sinalada pola Asemblea, hailles que pedir que se esforcen en irse botando ó lado pouco a pouco e sen estridencias. Aínda que non se vexan hoxe con forzas de remar nunha dirección que consideran errónea, seguen a coincidir no obxectivo final do proceso. Pode ser que nalgúns meses esa mesma Asemblea decida que a súa posición era máis axeitada, e tire deles para reorientar o rumbo do barco.

Todos estamos a navegar nun mar novo, e temos que estar abertos á discrepancia. Todos queremos ir ó mesmo sitio, e só cando esteamos aló saberemos cal era o camiño bo. Ninguén pode asegurar que a opción que gañe hoxe marque o mellor camiño: simplemente será o primeiro que ides probar. Humildade a todos, gañadores e perdedores, e moita prudencia.

E unidade: cantos máis vaiades ós remos, antes remataredes a viaxe. Os inimigos, e os amigos -de dentro e do resto de Europa-, estamos a mirarvos. Algúns babean e frótan as mans agardando reproches, división e egoísmos. Outros mantemos a esperanza na vosa intelixencia e xenerosidade.

Tócavos amosar grandeza de espírito, flexibilidade e convencemento democrático.

jueves, 2 de febrero de 2017

Do suficiente

A mañá do día 6 de xaneiro, mentres celebraba a enésima festa do consumo cunha demostración de resistencia -remendando o meu vello pixama- estiven reflexionando sobre o complexo que vai ser compatibilizar a proposta ecosocialista de suficiencia e autolimitación no consumo de recursos e enerxía coa "proposta económica alternativa" dun desarrollismo de corte keynesiano para recuperar o consumo "motor do crecemento".

Agora que a concentración da riqueza afoga ó sistema capitalista, que un número que medra de traballadores/consumidores -con e sen emprego- non teñen recursos para dotarse do mínimo imprescindible, a nosa proposta debera ser axudarnos a repensar sobre canto é o que realmente precisamos, e a necesidade de cadrar esa cantidade co que o noso planeta é capaz de resistir.

Este momento no que moitos sufrimos o embate da crise, e que aprendemos á forza que o mundo de consumo inconsciente rematou, que debemos conformarnos con menos -e, máis importante, que podemos vivir con menos-, non é o mellor momento para traballar a suficiencia?

Comecei este blogue fai 6 anos escribindo sobre a procura da felicidade, o obxectivo central da nosa vida, sobre os límites do planeta, sobre os estudos da relación entre os ingresos e o benestar, entre o PIB dos estados e a felicidade dos seus cidadáns. Este é o momento de comezar a traballar no modelo alternativo. No auténtico modelo alternativo, non no regreso a un punto que xa pasou e que non vai retornar.

O compromiso debe ser achegar a todos o preciso, non recuperar o crecemento absurdo. Aínda hoxe, tras estes anos de crise, estamos moi por riba do que o planeta pode resistir: mesmo en Galicia, o certo é que non precisamos crecer senón repartir. Asumamos a nosa responsabilidade, lembremos como era a vida nos anos 60 e vaiamos recuperando os hábitos sustentables de entón.

Non en todo, por suposto. Non falo do rural, non falo da eficiencia enerxética dos edificios, non falo das telecomunicacións, das renovables ou de internet, pero si de menos coches e máis nenos nas rúas, de menos horas de traballo, de menos produción e menos consumo, de produción e consumo locais, do retorno dos envases e o zurcido da roupa, do zapateiro do barrio e a lavadura para os porcos.

Rexeitemos logo o móbil por ano, os regalos sen xeito, o coche para todo. Rexeitemos os AVEs, as ampliacións de aeroportos e os macroportos, pensadas para un transporte que non será viable no futuro. Rexeitemos os cáterings de centos de quilómetros, o exceso de carne, a comida lixo, o aceite de palma e o glutamato monosódico.

Comecemos a imaxinar o futuro da suficiencia, orientando a economía á produción do que realmente precisamos: os alimentos, a roupa, a vivenda, a enerxía. Para todos.

Mensaxe da Cooperativa Som Energía ós seus socios

Non me resisto a poñérvolo, para vosa info e compartición, se o vedes axeitado:
Estimadas socias y estimados socios,

Estos días es noticia el elevado precio de la energía y cómo, de paso, se han encarecido algunas facturas de la luz. En Som Energia, si bien estamos comprando parte de la energía en este mercado diario a un precio mucho más alto del habitual, seguimos ofreciendo el mismo precio por kWh que presentamos en la Asamblea de 2016. Como aprobamos entre todos nosotros, el precio es fijo de mayo a junio y éste se ratifica en la Asamblea General de socios y socias de Som Energia cada año.
La situación fue totalmente diferente durante el primer semestre de 2016 cuando el precio de la energía fue muy económico, y la diferencia de precios entre la compra en el mercado diario y lo que facturamos, nos permitió hacer un 'cajoncito' de un millón de euros. En octubre pedimos qué hacer con estos beneficios a las personas socias y el resultado fue guardarlo para cuando fuera necesario.

¡El momento es ahora! Este cajón nos está permitiendo no modificar las tarifas de la cooperativa e ir sosteniendo la diferencia de precios. Es la cooperativa la que asume los altibajos del mercado sin que ello se vea reflejado directamente en la factura de nuestras personas socias y clientes.

La capacidad de adaptabilidad basada en la participación, la transparencia y el no ánimo de lucro, entre otros, es propia del modelo cooperativo, así otras empresas como
Goiener, EnergÉtica, Nosa Enerxia o Solabria, por ejemplo, son propuestas interesantes que dan respuesta al modelo de comercializadora cooperativa y renovable.

Este revuelo ha supuesto un crecimiento significativo de personas socias y contratos. Desde principios de mes, se han sumado a la cooperativa más de mil socios y socias (normalmente el aumento era de 400 personas por mes) y más de 3.700 contratos de luz (la media era de 800 contratos mensuales). Además, se suma la campaña de Navidad; entre todas enviamos 3.733 invitaciones y se han sumado finalmente 521 nuevos contratos de luz.
¡Gracias por vuestra implicación!

domingo, 18 de diciembre de 2016

Alcoa e o futuro da Mariña


- Alcoa importa bauxita de Guinea Conacri e fabrica alúmina e aluminio empregando enormes cantidades de electricidade producida nas Pontes queimando carbón importado de Thailandia. É a maior consumidora de electricidade de Galicia, superando todo o consumo dos particulares.

- Emprega de xeito directo a 1200 traballadores e outros 500 traballan en empresas auxiliares, constituíndo o núcleo máis importante de emprego na Mariña e o 30% do PIB da provincia.

- O 40% dos seus custos de produción é consumo eléctrico, polo que precisa prezos baixos da enerxía. Eses prezos vanse conseguindo a través do pago por interrumpibilidade do servizo -que no caso improbable de ser preciso en puntas de demanda, Alcoa pararía a produción- que pagamos todas na nosa factura. Este outono haberá unha nova puxa dos pagos por interrumpibilidade.

- Os efectos ambientais máis rechamantes son a xeración de lodos vermellos que se acumulan nunha balsa de superficie similar á vila de Viveiro que se espera quede chea no ano 2034; emisións de sosa ó mar -segundo consta nun informe de auditoría interna filtrado ó CEPESMA- e emisións aéreas de flúor que contaminan o chan -varias sentencias impuxeron indemnizacións millonarias ós veciños. A maiores das emisións de CO2 e SO2 da central das Pontes para darlle a enerxía eléctica

- O mercado mundial do aluminio está a mudar, o consumo trasládase de Europa ós países en crecemento e a presenza de Alcoa nun lugar que nin ten bauxita nin ten carbón, cun marco ambiental restritivo, unha regulación dos custes da enerxía a nivel comunitario, xunto co feito da colmatación en 16 anos da balsa de lodos fai dubidosa cando menos a viabilidade futura da fábrica.

- De feito, tralas ameazas de eres de anos pasados, agora Alcoa quere vender as súas fábricas a fondos de investimento. Os traballadores esperan que a compre o fondo Atlas Holding porque xa comprou dúas e púxoas nas mans de xestores solventes.

- Alcoa é un exemplo de empresa ambientalmente inviable, e economicamente dependente dos cartos públicos. No actual marco normativo europeo (ambiental e de regulación da competencia) non semella que teña futuro. En todo caso, non máis aló do 2034 cando se encha a balsa de lodos.

- A importancia social e económica de Alcoa na Mariña é innegable e resulta xustificable defender os dereitos dos seus traballadores. Mesmo se pode argumentar que o prezo da enerxía en España é caro debido ó oligopolio eléctrico e enerxético -cousa que é certa- e que o sistema de fixación de prezos -puxas controladas polas mesmas empresas- é moi cuestionable.

- Pero non debemos esquecer que a enorme importancia relativa de Alcoa débese ó esmorecemento e esquecemento doutras actividades que non recibiron a atención precisa polos sucesivos gobernos, coma:
- a turística -precisamos traballar nun plan comarcal análogo o da Ribeira Sacra-
- á forestal -debemos diversificar a produción poñendo en valor a madeira para construción (intensiva en man de obra) e empregando a biomasa para calefacción, substituindo ó gasóleo e o gas por unha enerxía autóctona e xeradora de man de obra local-,
- a pesca: precisamos unha diagnose do estado do ambiente (desaparición das algas) e do recurso pesqueiro e marisqueiro no noso litoral e traballar pola súa recuperación.
- lanzar novos sectores de futuro como a eólica -e en particular a mini e microeólica- fomentando a investigación e formación e desenvolvendo a regulación local destas instalacións na nosa bisbarra.

sábado, 10 de septiembre de 2016

Das catro patas da Marea

Ordenando a miña cabeza, coma sempre desordenada, pensaba hoxe que a indignación que deu pé ó 15M responde a unha serie de agresións simultáneas -consustanciais- do capitalismo global á sociedade, ás nosas distintas sensibilidades.

Por unha banda, a tendencia culturalmente homoxeneizadora que nos muda pouco a pouco os costumes, a cultura, a lingua, a dieta, o ocio, para poñelos ó servizo do consumo global, do produtor global, de xeito que sexa doado concentrar o fluxo de cartos nunhas poucas empresas produtoras. O noso espírito de pobo como unidade cultural en risco de desaparición rebélase contra esta tendencia global.


En segundo lugar, a competencia global que plantexa ese mercado, no canto de permitir a mellora das condicións de vida nos países máis pobres do planeta está desfacendo os logros que tan lentamente teceron os nosos pais e avós. As normas do comercio global, escritas pola man dos poderosos, impiden vetar a entrada de produtos que empregan traballo escravo, polo que estamos abocados, nesa competencia, a sermos todos escravos. Mesmo os logros da precaria creación de emprego que vivimos hoxe a través da devaluación de salarios durarán o que tarden os nosos competidores en asumir que deben baixar tamén os seus nesta carreira en espiral cara o desastre.

En terceiro lugar, tampouco o capital global está interesado no futuro -os homes máquina que deciden onde voan os cartos polos fíos de fibra óptica non pensan máis aló dos resultados anuais que marcarán os seus beneficios-. Tampouco a OMC permite ós estados rexeitar produtos que teñen contaminado o chan, os ríos o mar ou a atmosfera no seu proceso produtivo -ou desertizado bosques ou eliminado hábitats naturais-, polo que a carreira á devaluación das condicións de vida é tamén unha carreira cara á destrución do planeta.

A tripla ameaza contra a cultura dos pobos, a súa calidade de vida e o seu medio natural precisa para a súa aceptación pola sociedade duns medios que agochen e enganen, dun sistema que adormeza, e na última instancia dun goberno que reprima a quen levante a voz. A cuarta ameaza é polo tanto a degradación da propia democracia.

Non é polo tanto estraño que a nosa Marea inclúa no seu seo os grupos que defenden, cada un coas súas prioridades, a nosa identidade como pobo, a xustiza social, a conservación do noso medio e a calidade democrática. Son estas as catro ameazas que afrontamos, e só xuntando as nosas forzas seremos quen de facerlles fronte.

Só compartido o tempo e o camiño poderemos comprender que as catro ameazas veñen dun único inimigo, recoñecer a importancia das achegas dos outros e a necesidade de ir construíndo xuntos un relato integral que explique  de xeito claro ós nosos concidadáns a necesidade de organizar a resistencia a ese proceso homoxeneizador, inxusto, destrutivo e represor que é o sistema capitalista global.

Porque catro patas, sendo importantes, non fan unha mesa: precisamos achegar esa mensaxe á xente do común. Serán eles quen poidan -ou non- subir nelas e formar o taboeiro, a superficie sobre a que desenvolver unha sociedade diversa, xusta e sustentable. Unha democracia real.

martes, 16 de agosto de 2016

A mirada adiante, por sobre as miserias de hoxe, no futuro

Certo que a experiencia luguesa ten sido bastante decepcionante. Dun proxecto ilusionante de lista integradora consensuada desde abaixo en asembleas promovido polas bases de ANOVA (moitas grazas polo intento) a cinco listas monocores deixando a moitas persoas -válidas, capaces e con vontade de dar o salto- marxinadas e con gañas de deixalo todo.
Este era o risco do que falaba na anterior entrada de primarias con prelistas: apareceron os derradeiros intentos partidarios daquelas persoas que non acreditan no proxecto común, para atopar un oco na lancha e chegar ó parlamento galego -e saltar entón ó grupo mixto?-
Conste que isto foi posible pola resistencia das cúpulas de AGE a crear esa estrutura territorial que tanto temos solicitado desde A Mariña. Semella que hai quen non nos queren xuntas e fortes, non nos queren preparadas e asentadas nos nosos territorios. Prefírennos fieis, manexables, sospeitando entre nós e dispostas a pegar carteis nas campañas. Temen -supoño- que se nos xuntamos nos demos conta de que somos iguais -como lles pasou ás nosas deputadas-, comecemos a traballar xuntas e elixamos por nós as políticas locais e as nosas representantes.
Pero iso si, acábaselles o choio a esas cúpulas partidarias que adoitan vivir na planta de enriba, tralas portas pechadas, e sentarse nas mesas onde se toman as decisións. Os documentos aprobados o 30 de xullo, preparados polas Mareas en Común -espazos de participación que xa están a funcionar no eido local con grande éxito en varios puntos do país- inclúen a tan demandada estrutura territorial, e enterran -coido que para sempre- a pantasma da división infinita da esquerda galega. Non deixemos neste momento crucial que barreiras construídas desde arriba por persoas que non acreditan no proxecto común demoren por un minuto a confluencia das de abaixo.
A marea é nosa. Produto de repetidas votacións nas que as bases de todas as forzas da esquerda galega votamos a prol do traballo en común. Foi o noso esforzo, o das bases, as vellas, as novas e as novísimas bases (benvidos, Podemos!), o que nos trouxo dun 2012 sen sequera unha coalición de vellos partidos a candidatarnos hoxe e votarnos nunhas primarias abertas!
A mirada adiante. Mañá será mellor, seguro, porque teremos aínda máis poder nas nosas mans. Confiemos nas nosas forzas.

PD: E agora a votar: estudar as candidatas, ler os seus comentarios, decidir. A festa da democracia vaise facendo máis longa, pero é o que pediamos, non si?

sábado, 6 de agosto de 2016

Primarias abertas

O pasado 30 de xullo a viaxe cara a creación dunha grande forza "abaixo e á esquerda" en Galicia deu un paso de xigante. Os documentos aprobados supoñen a creación dunha potente ferramenta -"partido instrumental"- na que todas as persoas que queiramos teremos a posibilidade de participar. Abonda con asinar o manifesto -que basicamente contén os consensos do 15M sobre políticas sociais e ambientais, de economía social e solidaria, de soberanía real nas mans da cidadanía, de defensa dos servizos e dereitos de todos- e xa estamos no allo.

Estamos á espera do xeito en que Podemos se integra con nós -se non é dista será na seguinte-, pero semella obvio que as forzas tradicionais de esquerda galega e máis o ecosocialismo representado por Espazo Equo, que vai tinguindo todo o proxecto coa forza dos argumentos e o traballo sólido de moita xente, están a consolidar finalmente os alicerces do Novo Proxecto Común tantas veces demandado.

Adscrición individual, coordinadora aberta e elixida por sufraxio universal, mecanismos transparentes e fomento da participación real da cidadanía, asumidos desde un liderado lexítimo e recoñecible dos proxectos municipalistas levarán co tempo á desaparición dos tics corporativos e partidarios que aínda circulan neste momento de creación das pre-listas abertas, xa sen forza determinante pero aínda con capacidade condicionante e limitadora.

Pola miña parte tería preferido o modelo de primarias desenvolvido por Equo (pioneiro neste eido) moito mellor que o elixido, semellante ó de Podemos. Daquela, para candidatarse por Equo abondaba con mandar unha foto, un perfil e a túa visión do proxecto e motivación. Nestas primarias votaremos por nomes que na súa maior parte non coñecemos, nomes decididos polos propios partidos e mareas, que poderemos ordear cos nosos votos, ficando os máis votados na lista definitiva.

Algo é algo, un pasiño máis foi dado, pero nas vindeiras eleccións proporé e defenderé o modelo Equo no foro que sexa creado ó efecto. Candidatos individuais e desordeados, no canto de listas (abertas, iso si) preconfiguradas polos partidos.

Salvo por esta eiva, teño que felicitar polo traballo os responsables, e aproveito para sinalar que se pensas que poderías votar pola Marea, sería ben que entraras na web http://mareaconstituinte.gal/primarias/ e seguiras os pasos para participar tamén nas súas primarias antes do vindeiro día 13. Se ves nas listas alguén que coñeces e queres apoiar como candidata (por exemplo, algunha de nós DDD) pode necesitar do teu aval, e do teu voto, para ter posibilidades de estar na lista definitiva pola provincia.

Tras anos queixándonos de non poder elixir máis que unha entre varias listas pechadas, temos agora a oportunidade de participar no deseño dunha desas listas - a de En Marea- a través das súas primarias, e mesmo de facer a nosa propia candidatura. Participar é a mellor forma de pedir que se abran novas vías de participación. Anímovos a facelo. Forza a todas!

jueves, 21 de julio de 2016

Cinco anos confluíndo

Comecei este meu blogue en xaneiro do ano 2011. Moito ten ocorrido dende aquela, foi o ano do 15M. Eu fun dos que saín, como tantos, ás rúas, ás prazas, a xuntarme coa xente que coma min vía na televisión os feitos emocionantes que acontecían en Madrid. Saín e asembleei durante semanas, xuntámonos ducias de persoas en xuntanzas rotatorias polas vilas da Mariña e do Occidente de Asturia onde comezou o debate da participación institucional.
Eu defendí sempre que si, que había que entrar nas institucións, e busquei un partido. Poxen 50€ para a fundación de Equo e fun a varias xuntanzas, pero estaba só na Mariña, e apareceu no 2012 Espazo Ecosocialista (Ecogaleguistas, de aquela), un partido verde, de esquerda e co obxectivo de limpar de marcos o minifundio da esquerda en Galicia, con data de caducidade segundo se fose acadando ese obxectivo. Tralo paso fugaz por CxG pronto consideramos que o foro era outro e apoiamos a confluencia de Anova e EU, xunto con Equo, para formar AGE.
Pouco a pouco AGE ficou nunha simple coalición electoral de EU e ANOVA e deixamos a nosa colaboración con eles para apoiar as Mareas cidadás, máis achegadas as nosas ideas de transparencia e participación cidadá. Nas municipais puxen toda a carne no asador porque triunfara a candidatura cidadá de Ribadeo en Común. Non puido ser por 15 votos.
Se Podemos tivera nacido dous anos antes probablemente eu estaría hoxe dentro da súa estrutura e non como simpatizante externo. Hai quen, como Celtia Traviesas, pasou por Espazo e está hoxe en Podemos, e véxoo con simpatía. Eu, polo meu compromiso coa sustentabilidade, prefiro manterme en Espazo Equo (hoxe ambalasdúas formacións están a cooperar políticamente), pero iso non quita que poida botar unha man cando ma piden con Anova, EU, Podemos ou calquera outra formación política ou movemento social no ámbito local. A confluencia ben entendida comeza por un mesmo. E eu conflúo.
Por iso, cando xente de Podemos Galicia debate sobre ir só ou non ás eleccións, ou cando din que eles son a confluencia, eu penso, primeiro, que a confluencia é o 15M. Que o 15M foi no 2011, non no 2014. Que moitos dos que participamos nas asembleas xa déramos o paso que eles deron no 2014, e que os recibimos con ilusión renovada, pois a súa chegada pode darlle un novo pulo ó proxecto que quixemos que fose o AGE. Persoaimente dáme o mesmo que ese proxecto se chame Mareas o Podemos, pero non todo o mundo é tan pragmático e desapegado coma os Ecogaleguistas orixinais, e sempre será máis doado xuntarse se ninguén di ós demais que deixen as súas siglas e se integren nunha formación xa existente. Tamén é probable que se os militantes de EU, ANOVA, Equo e Espazo entraran en Podemos de vez, as xentes de Podemos o sentirían máis como unha invasión ca como unha adhesión.
Dito isto, coido que apoiar a fórmula de Mareas en Común ten o aval de que os Ecogaleguistas optamos por ela. Sen pedir escanos, postiños nin cotas. De novo, nós confluímos.

Catedrais e Pancha: dous barcos cruzándose na noite


Fai dous anos xa que escribín para a Comarca un artigo titulado “As Catedrais: Parque Natural ou Plan Especial?”. Defendía nel que mentres que unha nova figura de protección -cuxa aprobación ademais non dependía de nós- non garantía unha mudanza real sobre o terreo, a utilización das ferramentas que están da man das autoridades locais, como é o urbanismo, poden supoñer cambios reais e ademais cambios que sexan os máis achegados á visión dos veciños de Ribadeo. Esta idea xurdía da observación do feito polos nosos veciños de Tapia e Castropol na praia de Penaronda -que comparten-, cuxa problemática resolveron cun Plan Especial de Protección da Paisaxe.

Dous anos despois daquel artigo, ven de rematar o prazo de alegacións establecido para o Plan Especial das Catedrais no que o Concello de Ribadeo investiu 50.000€ do noso orzamento municipal do ano 2015. Está a disposición dos ribadenses a proposta da consultora que gañou o concurso na web: “http://cmaot.xunta.gal”.

O resumo do que nela se di é que temos tres alternativas. Unha é deixar as cousas como están: non facer nada; a degradación e masificación da contorna seguirán a estragar os seus valores naturais. Optar por esta vía supón renunciar a medio prazo a eses valores e con eles ó seu atractivo turístico.

A segunda é a adaptación dos servizos e infraestruturas da zona a unha afluencia de público maior ca a actual, priorizando as condicións de accesibilidade no espazo á conservación dos valores do monumento natural. Inclúe o incremento da capacidade de accesos, aseos e duchas, aparcadoiros, casetas para os artesáns e centro de interpretación das Catedrais. Esta aposta suporía un axardinamento do espazo protexido, poñendo en perigo o seu status actual.

A terceira, que é a liña defendida polos autores do estudo como a mellor, prioriza a conservación e adapta a ela o uso do espazo. Propón o desmantelamento de todo o existente desde a vía da FEVE até a praia, levando todas as infraestruturas ás proximidades do apeadeiro de Esteiro (á dereita segundo se baixa desde a rotonda da N-634, antes de chegar ó paso inferior da FEVE). Alí se porían o aparcadoiro, o restaurante e se construiría o centro de visitantes.

Adoptar esta proposta –que lamentablemente sorprende pola súa coherencia-, seria e revolucionaria á vez, suporía poñer a Ribadeo como referente do turismo sustentable. Podería ser o primeiro chanzo na progresiva transformación do noso litoral -dende a costa hasta a N-634- nun grande espazo de lecer brando, con sendeirismo, roteiros a cabalo, carrís bici, etc., compatible cos usos agrogandeiros tradicionais, diluíndo a presión actual sobre a praia das Augas Santas -que sen dúbida seguirá a ser o referente- e incrementando o retorno económico da mesma sobre todo o concello.

Espero e desexo que sexa ese o camiño que pensa tomar Ribadeo, que eu vexo como un camiño de futuro, na liña do desenvolvemento sustentable do territorio. Espero, tamén, que os ribadenses sexamos quen de acadar un consenso sobre a defensa do noso litoral. Se estamos de acordo en gastar os cartos hoxe en darlle a volta ó que se fixo a contorna das Augas Santas, e sacar de aló o restaurante, os carteis, os aparcadoiros, o alumeado, as fosas sépticas e zonas axardinadas, ten sentido ó tempo introducir na Illa Pancha, outro espazo natural protexido ribadense, un hotel con aparcadoiros, alumeado, fosas sépticas, carteis e zonas axardinadas?